مدیریت استعداد و رهبری در منابع انسانی در ورزش
مهری پویندهکیا؛ مهرزاد حمیدی؛ ژاله معماری؛ فریبا عسکریان
چکیده
هدف: جهانی شدن و افزایش مهاجرت ورزشکاران به لیگهای مختلف از پدیدهای مهم در ورزش حرفهای هستند که اثرات قابلتوجهی بر توسعه استعدادها دارند. این پژوهش به بررسی آثار جهانی شدن و مهاجرت ورزشکاران نخبه بر فرصتهای توسعه استعدادهای بومی میپردازد.روششناسی: این مطالعه با استفاده از روش کیفی مرور دامنهای بر اساس چارچوب پنج مرحلهای ...
بیشتر
هدف: جهانی شدن و افزایش مهاجرت ورزشکاران به لیگهای مختلف از پدیدهای مهم در ورزش حرفهای هستند که اثرات قابلتوجهی بر توسعه استعدادها دارند. این پژوهش به بررسی آثار جهانی شدن و مهاجرت ورزشکاران نخبه بر فرصتهای توسعه استعدادهای بومی میپردازد.روششناسی: این مطالعه با استفاده از روش کیفی مرور دامنهای بر اساس چارچوب پنج مرحلهای آرکسی و اومالی (2005) انجام شده است. دادههای پژوهش از 16 مقاله علمی و 2 فصل کتاب استخراج گردیده است. این دادهها با استفاده از نرمافزار ATLAS.ti 24 دستهبندی و تحلیل گردید.یافتهها: جهانی شدن منجر به افزایش مهاجرت ورزشکاران شده و پیامدهای مثبت و منفی را بر کشورهای مبدا و کشورهای مقصد. دارد. مهاجرت ورزشکاران نیز اثراتی بر فرصتهای رشد و توسعه استعدادهای بومی دارد. نهادهای حاکم استراتژیهای حمایتی و برونسپاری را برای حمایت از استعدادهای بومی تدوین کردهاند. استراتژیهای حمایتی شامل الزامات قانونی، اجرای برنامههای رشد و پرورش استعدادها، سرمایهگذاری باشگاهها و آکادمیها، توسعه لیگها، توسعه آکادمیها و برنامههای حمایتی میباشد.نتیجهگیری: جهانی شدن و مهاجرت ورزشکاران نخبه شرایط جدیدی را برای توسعه استعدادهای بومی فراهم کرده است که همزمان فرصتها و چالشهایی به دنبال دارد. سازمانهای ورزشی ملی باید رویکردهای خود را به طور جدی بازنگری کنند و استراتژیهایی همراستا با نیازهای محلی و جهانی را تدوین نمایند که هم از مزایای جهانی شدن بهرهبرداری کرده و هم از معایب آن جلوگیری نمایند. این فرآیند نیازمند همکاریهای بینالمللی، سرمایهگذاری در زیرساختهای بومی و توسعه برنامههای استعدادیابی است.
آموزش، یادگیری و توسعه منابع انسانی در ورزش
حکیمه متفکری؛ نجف آقائی؛ فریبا عسکریان؛ محمدحسن پیمان فر
چکیده
هدف: پژوهش حاضر به مطالعه جایگاه سرمایه انسانی و کیفیت آموزش در اکوسیستم استارتآپ های ورزشی ایران پرداخته است.
روش شناسی: ماهیت تحقیق کیفی و از نوع اکتشافی است. برای جمعآوری دادهها با 16 نفر از خبرگان حوزه کارآفرینی و استارتآپ های ورزشی از بنیانگذاران استارتآپهای ورزشی، مدیران پارک های علم و فناوری و مراکز ...
بیشتر
هدف: پژوهش حاضر به مطالعه جایگاه سرمایه انسانی و کیفیت آموزش در اکوسیستم استارتآپ های ورزشی ایران پرداخته است.
روش شناسی: ماهیت تحقیق کیفی و از نوع اکتشافی است. برای جمعآوری دادهها با 16 نفر از خبرگان حوزه کارآفرینی و استارتآپ های ورزشی از بنیانگذاران استارتآپهای ورزشی، مدیران پارک های علم و فناوری و مراکز رشد، اساتید دانشگاه و نخبگان حوزه کارآفرینی ورزشی، مصاحبههای عمیق نیمهساختاریافته انجام شد. نمونهگیری به صورت هدفمند بود. سپس دادهها به روش تحلیل مضمون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: نتایج نشان داد، محتوا و سیاستهای آموزشی از طریق آموزشهای فنی، ارتباطی و مدیریتی، نیازسنجی و هدفگذاری آموزشی، آموزش جهتگیری کارآفرینانه، رویههای آموزشی، نظام ارزیابی و زیرساختهای آموزشی و پژوهشی میتواند در اکوسیستم استارتآپهای ورزشی نقشآفرینی کند؛ همچنین سرمایه انسانی از طریق دانش و مهارتهای مورد نیاز کسب و کارهای استارتآپی، قابلیتهای کارآفرینی و ویژگیهای شناختی کارآفرینان، مدیریت چابک و پویا و قابلیت تیمسازی در اکوسیستم استارتآپهای ورزشی نقش دارد.
نتیجه گیری: اینگونه به نظر می رسد که عامل سرمایه انسانی و آموزش آن به عنوان دو رکن مهم اکوسیستم استارتآپ های ورزشی نیازمند توجه جدی در ایران است. در این زمینه سیاستگذاران ورزش باید در توسعه آموزش و تحقیق برای بهبود کیفیت سرمایه انسانی و ارتقا آن در اکوسیستم استارتآپی سرمایهگذاری کنند؛ همچنین فضای حاکم بر مدارس و دانشگاههای ایران برای تربیت نیروی انسانی مورد نیاز فعالیتهای کارآفرینانه و یا استارتآپی چندان مناسب نیست؛ بنابراین، بازنگری در دورههای ارائه شده در مدارس و دانشگاهها میتواند گام مهمی در جهت بهبود اکوسیستم باشد. توسعه ارتباط صنعت و دانشگاه هم در زمینه آموزش رسمی و غیررسمی و هم برای ایجاد روحیه و جهتگیری کارآفرینی نیز مثمرثمر خواهد بود؛ همچنین آموزش صرفاً به افراد جامعه یا دانشآموزان و دانشجویان منحصر نیست، بلکه آگاهی دادن به مسئولین و سیاستگذاران و آموزش آنها نیز در بهبود کیفیت سرمایه انسانی و ارتقا اکوسیستم نقش اساسی دارد.
