مدیریت راهبردی منابع انسانی در ورزش
عبدالرحمن حسن المالکی؛ عباس نقی زاده باقی؛ مهرداد محرم زاده؛ فرزاد نوبخت
چکیده
هدف: ورزش هندبال در عراق نیازمند برنامهریزی راهبردی برای توسعه همهجانبه است. لذا هدف پژوهش حاضر شناسایی راهبردهای توسعه ورزش هندبال در عراق بود.
روششناسی: این پژوهش به شیوه کیفی انجام شد و برای تحلیل دادهها از روش تحلیل محتوای کیفی با استفاده از تکنیک تحلیل مضمون استفاده گردید. نمونه پژوهش را 20 نفر از مربیان، اعضای فدراسیون ...
بیشتر
هدف: ورزش هندبال در عراق نیازمند برنامهریزی راهبردی برای توسعه همهجانبه است. لذا هدف پژوهش حاضر شناسایی راهبردهای توسعه ورزش هندبال در عراق بود.
روششناسی: این پژوهش به شیوه کیفی انجام شد و برای تحلیل دادهها از روش تحلیل محتوای کیفی با استفاده از تکنیک تحلیل مضمون استفاده گردید. نمونه پژوهش را 20 نفر از مربیان، اعضای فدراسیون هندبال و اساتید دانشگاهی صاحبنظر در این حوزه تشکیل دادند. نمونهگیری بهصورت هدفمند و در مواردی با رویکرد گلولهبرفی، بر اساس معیارهای تعیینشده انجام شد. به منظور گردآوری اطلاعات از مصاحبۀ نیمه ساختاریافته استفاده شد.
یافتهها: از تجزیه و تحلیل دادهها 64 کد باز و 11 مضمون فرعی و 3 مضمون اصلی استخراج شد. مضامین اصلی شناسایی شده شامل مدیریت و توسعه سرمایه انسانی (راهبردهای آموزشی و ارتقای مربیان و داوران، راهبردهای آموزش و توسعه حرفهای، راهبردهای استعدادیابی و پرورش، راهبردهای علمی و فناوری)، تقویت زیرساختها و ساختار رقابتی (راهبردهای مسابقات و رویدادها، تقویت زیرساختی و سازمانی، راهبردهای برنامهریزی، راهبردهای مالی و حمایتی) و ارتقای شبکه و ارتباطات (راهبردهای همکاری و مشارکت، راهبردهای بینالمللی و تبادل تجربه، راهبردهای رسانهای و ترویجی) بودند.
نتیجهگیری: یافتهها نشان داد توسعه هندبال در عراق نیازمند رویکردی جامع است که ارتقای منابع انسانی، بهبود زیرساختها و گسترش همکاریهای بینسازمانی را بهصورت یکپارچه دنبال کند. بر این اساس، پژوهش حاضر راهکارهایی در سه سطح زمانی کوتاهمدت، میانمدت و بلندمدت ارائه میدهد. اجرای این راهکارها با مشارکت نهادهای ذیربط میتواند جایگاه هندبال عراق را در سطح ملی و بینالمللی ارتقا بخشد.
علی احمدی؛ بهرام یوسفی؛ حسین عیدی؛ شیرین زردشتیان
چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر برنامهریزی راهبردی بر اثربخشی سازمانی با نقش میانجی انعطافپذیری سازمانی با ارایه یک مدل در وزارت ورزش و جوانان و فدراسیونهای ورزشی انجام گرفت. روش شناسی: روش پژوهش از نوع توصیفی و همبستگی و مبتنی بر مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه مدیران ارشد، میانی و عملیاتی شاغل در وزارت ورزش ...
بیشتر
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر برنامهریزی راهبردی بر اثربخشی سازمانی با نقش میانجی انعطافپذیری سازمانی با ارایه یک مدل در وزارت ورزش و جوانان و فدراسیونهای ورزشی انجام گرفت. روش شناسی: روش پژوهش از نوع توصیفی و همبستگی و مبتنی بر مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه مدیران ارشد، میانی و عملیاتی شاغل در وزارت ورزش و جوانان و فدراسیونهای ورزشی در سال 1395 تشکیل دادند. با توجه به تعداد کم جامعه آماری، تعداد نمونه برابر با تعداد جامعه در نظر گرفته شد. تعداد 60 پرسشنامه توزیع گردید و در مجموع 46 پرسشنامه مورد سنجش قرار گرفت. از پرسشنامه اصلاح شده برنامهریزی راهبردی و انعطاف پذیری سازمانی یزدانپناه و سلطانی (1393) و پرسشنامه 20 سوالی اثربخشی سازمانی هسو (2002) استفاده شدکه پایایی آنها با روش آلفای کرونباخ تایید شد. تجزیه و تحلیل دادهها نیز با استفاده از نرمافزارهای spss نسخه 20 و pls نسخه 3 انجام شد. یافتهها: نتایج مدل معادلات ساختاری نشان داد برنامهریزی راهبردی بر انعطافپذیری سازمانی و انعطافپذیری سازمانی نیز بر اثربخشی سازمانی اثر مثبت و معنادار داشت و نقش واسطهای انعطافپذیری در ارتباط میان برنامهریزی راهبردی و اثربخشی تایید شد. همچنین از بین متغیرهای انعطافپذیری سازمانی، انعطافپذیری تکنولوژی و پژوهشی اثر معناداری بر اثربخشی سازمانی نداشتند. اما به ترتیب متغیرهای انعطافپذیری آموزشی، انعطافپذیری ساختاری و انعطافپذیری مالی بیشترین تاثیر را بر اثربخشی سازمانی داشتند. نتیجهگیری: توصیه می شود به منظور تقویت عوامل انعطافپذیری آموزشی، انعطافپذیری ساختاری و انعطافپذیری مالی در سازمانهای ورزشی بکار بست تا اثربخشی برنامههای راهبردی تقویت گردد.
